14 dic. 2006

Stalin y Largo Caballero. Correspondencia entre ellos

.............................................................................................................
.
                                                       Francisco Largo Caballero
                                        Madrid, 15 octubre 1869-  París, 23 marzo 1946
.
Francisco Largo Caballero
La vida sindical de Largo Caballero resultó muy activa, al haber ingresado joven en el sindicato socialista UGT, Unión General de Trabajadores, en 1890. Allí, Largo Caballero fue un leal colaborador de Pablo Iglesias. En octubre de 1918 llegó a ser su Secretario General. Ocupando este cargo, fue el responsable de una Consejería de Estado durante la dictadura del general Miguel Primo de Rivera, ejerciendo Alfonso XIII como Jefe de Estado.
En tiempos de la Segunda República, Largo Caballero estuvo encargado de la cartera de Trabajo durante el Gobierno Provisional presidido por Niceto Alcalá Zamora, puesto ratificado tras las primeras elecciones generales; y así ejerció hasta que la coalición republicano-socialista perdió las generales de noviembre de 1933. Por ellas, y al no considerarse oportuno un gobierno de las vencedoras derechas, debido a la mala situación social y económica de la nación, Alejandro Lerroux del centrista Partido Republicano Radical fue encargado por el presidente de la República, Niceto Alcalá Zamora, de formalizar el gabinete ministerial; en su composición no figuraron socialistas.
Durante la guerra civil, en la legislatura iniciada el 4 de septiembre de 1936, Largo Caballero fue investido presidente del Consejo de Ministros y ministro de la Guerra por Manuel Azaña, que en esos momentos ejercía de presidente de la República.
.
En el reajuste ministerial realizado el 4 de noviembre de ese año, por iniciativa de Largo Caballero, se dio entrada por primera vez en ministerios a miembros de la anarquista CNT, pero no hubo cargo alguno para los afiliados al PCE. Los designados fueron: Juan García Oliver en Justicia, Juan Peyró en Industria, y en Sanidad, Federica Montseny, primera mujer ministro de España, hija del pensador anarquista reusense Federico Urales, seudónimo de Juan Montseny. En esos días, los anarquistas estaban siendo de gran valor para los fines de la República, brillando en especial en los combates existentes en Cataluña y Aragón
Stalin en 1937. Óleo de Isaac Brodsky
.
Esa elección ministerial no fue bien vista por Stalin, que tenía previsto eliminar todo vestigio anarquista y de cualquier otra desviación política de su doctrina e intereses, tanto en España como en el resto de las naciones que estaban bajo su control.
En Cataluña, las fuerzas de izquierda disidentes del estalinismo eran más numerosas y activas que las del Partido Comunista y su asociado PSOE, que actuaban bajo el nombre de Partido Socialista Unificado de Cataluña, PSUC.
Stalin buscó la complicidad del Gobierno regional catalán para solventar la situación. Llegado el acuerdo, las milicias del PSUC actuando junto con las fuerzas de seguridad de Cataluña, más las llegadas desde Valencia, lograron reducir a tiros a la oposición ideológica de izquierdas, anarquistas de la CNT-FAI y del POUM. Era mayo de 1937. El asesinato de Andreu Nin, líder del POUM, está dentro de la represión ejercida contra la rama disidente marxista (1).
.
A continuación de estos sangrientos enfrentamientos en Barcelona, Largo Caballero sufrió ataques verbales de su compañero de partido Juan Negrín y de los comunistas Jesús Hernández y Vicente Uribe, a los que Largo Caballero denunció como mentirosos.
Esta maniobra orquestada por Stalin y la Komintern-PCE, logró que Azaña, auténtico títere y presidente de la República, sustituyese a Largo Caballero por Juan Negrín en la presidencia del Gobierno y por Indalecio Prieto en el ministerio de la Guerra, ahora llamado de Defensa Nacional.
.
Y es que Stalin no había perdonado a Largo Caballero su postura amistosa con los disidentes anarquistas y del POUM, ya que Largo Caballero los que consideraba como unos aliados necesarios para enfrentarse a los ejércitos nacionales. Además, el POUM formaba parte del Frente Popular y sus votos habían sido muy celebrados en las elecciones de febrero de 1936, y aunque los anarquistas no presentaron entonces candidaturas, recomendaron a sus afiliados que votasen por los partidos suscritos al Frente Popular. No sirvió para nada el hecho que Largo Caballero fuese la máxima figura del socialismo español; tampoco su trayectoria, impregnada de un marxismo radical (2).
En esta legislatura ingresaron los comunistas Jesús Hernández en Instrucción y Sanidad y Vicente Uribe en Agricultura. También se dio entrada al PNV en la gestión nacional, pues Manuel Irujo gestionó la cartera de Justicia. Los anarquistas y el POUM, por el contrario, desaparecieron de cualquier aspecto de la vida política española.
"El bolchevique", óleo de Boris Kustodiev
                  Largo Caballero, el revolucionario. La Revolución de Octubre de 1934  (3)
.
Al fracasar con rotundidad la coalición republicano-socialista en las urnas en las elecciones legislativas del 1 de noviembre de 1933, los dirigentes del PSOE organizaron una sublevación general en la nación, para de esta forma tomar el poder.
En septiembre de 1934 fue capturado el  buque "Turquesa" en la ría asturiana de Pravia con un alijo de armas precisas para llevar a cabo una rebelión armada. Indalecio Prieto fue la cabeza visible de la operación, pero logró huir a Francia.
Cartel soviético
Visto el fracaso, el PSOE y su sindicato UGT convocaron a los trabajadores a la huelga general en la nación, como apoyo a la revolución armada prevista para el mes siguiente y coincidiendo con ella.. Con anterioridad, el 31 de marzo de 1934, se había formalizado una Alianza Obrera entre las sindicales  UGT y CNT, bajo el impulso de Largo Caballero.
La sangrienta revuelta prendió en la cuenca carbonífera de Asturias y León, con conatos de rebeldía en toda España y con la proclamación independentista de Cataluña, realizada por Lluys Companys el 6 de octubre; pero el ejército, con facilidad, retomó el orden constitucional.
El general Eduardo López Ochoa, con la colaboración de Francisco Franco, entre otros militares, vencieron a los rebeldes astur-leoneses en los combates sostenidos entre los días 5 y 14 de octubre.
Largo Caballero, cabeza de la Revolución de Octubre fue encarcelado junto con los dirigentes capturados, del PSOE y de UGT. La amnistía dada al subir el Frente Popular al poder, les puso en la calle y, generalmente, en los sillones del Congreso de los Diputados.
Indalecio Prieto en su "Convulsiones de España" narra muy bien todos los detalles de la Revolución. Por su parte, Largo Caballero se dedicó a escribir en la revista "Claridad" hasta el comienzo de la guerra, pero lo suyo era arengar a los lectores.
.
                                                 Largo Caballero y su estalinismo
.
El 23 de julio de 1933, siendo ministro de Trabajo de la coalición Republicana-Socialista, Largo Caballero manifestó en un mitin celebrado en un cinematógrafo madrileño: "Aspiramos a cambiar el régimen en una República Socialista". El 13 de agosto, apostillaba: "El período de transición política hacia el nuevo Estado es inevitablemente la dictadura del proletariado". Largo Caballero reafirmó estas palabras en un discurso pronunciado en Murcia el 15 de noviembre de 1933: "Tenemos que recorrer un periodo de transición hasta el socialismo integral, y ese periodo es la dictadura del proletariado....¡Templad el ánimo para la batalla!
.
Emblema Brigadas Internacionales
La tenacidad y violencia verbal de Largo Caballero era reconocida. En la villa de Don Benito, manifestó en un discurso electoralista el 8 de noviembre de 1933, conforme sintetizó el titular de "El Socialista" del día 9: "No debemos cejar hasta que en las torres y edificios oficiales ondee la bandera roja de la revolución". El párrafo completó que cerró el discurso fue: "tenemos que luchar como: sea, hasta que en las torres y en los edificios oficiales ondee no una bandera tricolor de una República burguesa, sino la bandera roja de la Revolución socialista".
En ese discurso, Largo Caballero también manifestó:"Vamos a echar abajo el régimen de propiedad privada", y "la burguesía no aceptará una expropiación legal. Habrá que expropiarla por la violencia".
.
Pero su partido fue ampliamente derrotado en las elecciones generales del 19 noviembre de 1933. La forma de actuar del ministro Largo Caballero, de espaldas a la lógica política de la coalición gubernamental donde los socialistas eran minoría, muestra tanto el desánimo del Gobierno ante la evolución de la nación, como la aparición de Stalin en la escena española, sombra que se abatió con claridad en la Revolución de Octubre de 1934  y en la creación del Frente Popular, "filial" estalinista que acató Largo Caballero pero que terminó defenestrándole, como anteriormente lo había realizado con Indalecio Prieto.
Durante esas fechas, julio de 1933, el socialista, no estalinista, Julián Besteiro había proclamado en una conferencia ofrecida en Oviedo, al observar el cariz que comenzaba a vivirse dentro de su partido: "Si triunfa el bolchevismo en España la República sería la más sanguinaria de la historia contemporánea". Al final de la guerra civil, Besteiro fue indebidamente encarcelado por el régimen de Francisco Franco. Permaneciendo en prisión, murió.

Largo Caballero en un artículo publicado el 3 de febrero de 1936 en "El Mundo Obrero" reconocía: "Hemos de unirnos contra la clase burguesa y aunque en ciertos momentos nos unamos a otros elementos (se refería al partido de Manuel Azaña) no renunciamos a nuestra independencia política (...), hemos firmado un pacto que no nos satisface (...), indudablemente, después, hemos de seguir nuestro camino".
Es decir, utilizar a Azaña mientras les fuese útil.

                                          Largo Caballero, su correspondencia con Stalin
.
Emblema de la URSS
.En Rusia, que no en España a la fecha, se ha desclasificado la correspondencia mantenida entre Stalin y Largo Caballero.
Iósif Stalin, Viacheslav Molotov y Kliment Vorochilov escribieron a Largo Caballero el 21 de diciembre de 1936, dándole las siguientes explicaciones e instrucciones:
"(...) La revolución española se abre caminos que, en muchos aspectos, difieren del camino recorrido por Rusia (...)
Convendría dedicar atención a los campesinos (...) también convendría atraer a estos al ejército, y que formasen la retaguardia de los ejércitos fascistas grupos de guerrilleros integrados por campesinos. (...)
Convendría atraer al lado del Gobierno a la pequeña y media burguesía urbana, (...) protegiéndola de los intentos de confiscaciones y asegurando en lo posible la libertad de comercio. En caso contrario, estos sectores seguirán a los fascistas.
No hay que rechazar a los dirigentes de los partidos republicanos, sino, contrariamente, hay que atraerlos, aproximarlos y asociarlos al esfuerzo común del Gobierno. Es en particular necesario asegurar el apoyo al Gobierno por parte de Azaña y su grupo, haciendo todo lo posible para ayudarles a cancelar sus vacilaciones. (...)
Guerra Civil. Milicianos en una trinchera en el Norte
Se podría encontrar la ocasión para declarar en la Prensa que el Gobierno de España no tolerará que nadie atente contra la propiedad y legítimos intereses de los extranjeros en España".
Largo Caballero contestó el 12 de enero de 1937 desde Valencia, sede del Gobierno a raíz del asedio que había sufrido Madrid. Comentaba la carta recibida y se excusaba por aquellos puntos que no se cumplían con fidelidad en la España del Frente Popular. Daba la razón a Stalin, y aclaraba: "(...) conviene señalar que, cualquiera que sea la suerte que el porvenir reserve a la institución parlamentaria, ésta no goza entre nosotros, ni aun entre los republicanos, de entusiastas defensores(...)". Largo Caballero se despedía con "saludos fraternales".
Este documento está en línea con el pensamiento y la acción de Largo Caballero.
La correspondencia también reafirma el papel jugado por Azaña al final de su vida política, la de ser un títere. En sus comienzos, fue el principal actor de la partición en dos de España, gracias a la filosofía plasmada en su discurso de presentación de la nueva Constitución: "España ha dejado de ser católica". Azaña fue un juguete en manos de Stalin, al igual que Largo Caballero, hasta que la soberbia de Stalin logró que Largo Caballero reaccionara. Juan Negrín representó la imagen más fideligna del estalinismo en España.
.
.......................................................................................

(2) El gobierno de Negrín se autodenominó: "Gobierno de la Victoria".
..............................................
.
Stalin, de Bettman-Corbis
Fotografía de cabecera. Óleo de Yuri Kugach de 1950, titulado "El gran Stalin". También se le conoce por "La glorificación de Stalin" o por "Gloria al gran Stalin".
Fotografías en orden descendente.
 Largo Caballero.
Stalin en 1937. Óleo de Isaac Brodsky
El bolchevique,óleo de Boris Kustodiev
Carteles y emblemas del Frente Popular y sus aliados.
Milicianos y soldados en una trinchera, en el norte.
Stalin de Bettmann/Corbis, del Archivo de Otto Bettmann
.
Está usted dentro de "Jose Antonio Bru Blog"
Leer "¿Por qué mutó el PSOE? Largo Caballero. El Alzamiento Nacional".
.




14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2006

Στάλιν και Λάργκο Καμπάλερο. Αλληλογραφία μεταξύ τους

.................................................. .................................................. .........
.
Francisco Largo Caballero
                                         Μαδρίτη, 15 Οκτωβρίου 1869- Παρίσι, 23 Μαρτίου 1946
.
Francisco Largo Caballero
Η συνδικαλιστική ζωή του Largo Caballero ήταν πολύ δραστήρια, έχοντας εισέλθει στη σοσιαλιστική ένωση UGT , Γενική Ένωση Εργαζομένων, το 1890. Εκεί, ο Largo Caballero ήταν πιστός συνεργάτης του Pablo Iglesias. Τον Οκτώβριο του 1918 έγινε Γενικός Γραμματέας του. Ασκώντας αυτή τη θέση, ήταν υπεύθυνος για ένα κρατικό συμβούλιο κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Miguel Primo de Rivera, με τον Alfonso XIII ως αρχηγό κράτους.
Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Δημοκρατίας, ο Largo Caballero ήταν υπεύθυνος για το χαρτοφυλάκιο εργασίας κατά την προσωρινή κυβέρνηση υπό την προεδρία της Niceto Alcalá Zamora, η οποία επικυρώθηκε μετά τις πρώτες γενικές εκλογές. και έτσι ασκούσε μέχρι που ο Ρεπουμπλικανο-Σοσιαλιστικός συνασπισμός έχασε τους στρατηγούς του Νοεμβρίου 1933. Για αυτούς, καθώς μια κυβέρνηση των σωστών νικητών δεν θεωρήθηκε σκόπιμη, λόγω της κακής κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης του έθνους, ο Alejandro Lerroux του κεντρώου Partido Ριζοσπαστική Ριζοσπαστική ανατέθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Niceto Alcalá Zamora, να επισημοποιήσει το υπουργικό συμβούλιο . στη σύνθεσή τους δεν εμφανίστηκαν σοσιαλιστές.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, στο νομοθετικό σώμα που ξεκίνησε στις 4 Σεπτεμβρίου 1936, ο Largo Caballero ορκίστηκε ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών και Υπουργός Πολέμου από τον Manuel Azaña, ο οποίος τότε ήταν πρόεδρος της Δημοκρατίας.
.
Στην υπουργική αναπροσαρμογή που πραγματοποιήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, με πρωτοβουλία του Largo Caballero, μέλη του αναρχικού CNT έγιναν δεκτά για πρώτη φορά στα υπουργεία, αλλά δεν υπήρχε καμία επιβάρυνση για τα μέλη του PCE . Οι διορισθέντες ήταν: Juan García Oliver στη δικαιοσύνη, Juan Peyró στη βιομηχανία και υγεία, Federica Montseny, πρώην υπουργός Ισπανίας, κόρη του αναρχικού στοχαστή Reus, Federico Urales , ψευδώνυμο του Juan Montseny. Εκείνη την εποχή, οι αναρχικοί είχαν μεγάλη αξία για τους σκοπούς της Δημοκρατίας, που λάμπει ιδιαίτερα στις υπάρχουσες μάχες στην Καταλονία και την Αραγονία
Στάλιν το 1937. Πετρέλαιο από τον Ισαάκ Μπρόντσκι
.
Αυτές οι υπουργικές εκλογές δεν αποδείχθηκαν καλά από τον Στάλιν , ο οποίος είχε προγραμματίσει να εξαλείψει όλα τα αναρχικά απομεινάρια και κάθε άλλη πολιτική απόκλιση από το δόγμα και τα συμφέροντά του, τόσο στην Ισπανία όσο και στα υπόλοιπα έθνη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχό του.
Στην Καταλονία οι αντίθετες αριστερές δυνάμεις του σταλινισμού ήταν πιο πολυάριθμες και πιο δραστήριες από εκείνες του Κομμουνιστικού Κόμματος και του συνεργάτη του PSOE, που ενεργούσε υπό το όνομα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Καταλονίας, του PSUC.
Ο Στάλιν επιδίωξε τη συνενοχή της περιφερειακής κυβέρνησης της Καταλανίας να λύσει την κατάσταση. Μόλις επιτευχθεί η συμφωνία, οι πολιτοφυλακές του PSUC, σε συνεργασία με τις δυνάμεις ασφαλείας της Καταλονίας, καθώς και οι αφίξεις από τη Βαλένθια, κατάφεραν να μειώσουν την ιδεολογική αντίσταση των αριστερών, αναρχικών της CNT-FAI και του POUM. Ήταν ο Μάιος του 1937. Η δολοφονία του Andreu Nin, αρχηγού του POUM, βρίσκεται εντός της καταστολής που ασκείται εναντίον του μαρξιστικού διακονουμένου κλάδου (1).
.
Μετά από αυτές τις αιματηρές συγκρούσεις στη Βαρκελώνη, ο Largo Caballero υπέστη λεκτικές επιθέσεις από τον συντρόφου του Juan Negrín και τους κομμουνιστές Jesús Hernández και Vicente Uribe, τους οποίους ο Largo Caballero κατήγγειλε ως ψεύτες.
Αυτός ο ελιγμός, ενορχηστρωμένος από τον Στάλιν και την Komintern-PCE, κατάφερε να καταστήσει την Azaña, μια αληθινή μαριονέτα και πρόεδρο της Δημοκρατίας, να αντικαταστήσει τον Largo Caballero με τον Juan Negrín ως πρόεδρο της κυβέρνησης και με τον Indalecio Prieto στο Υπουργείο Πόλεων, Εθνικό
.
Και είναι ότι ο Στάλιν δεν είχε συγχωρήσει τον Largo Caballero τη φιλική του στάση με τους αναρχικούς αντιφρονούντες και το POUM, καθώς ο Largo Caballero τις θεωρούσε απαραίτητες συμμάχους για να αντιμετωπίσουν τους εθνικούς στρατούς. Επιπλέον, το POUM ανήκε στο Λαϊκό Μέτωπο και οι ψηφοφορίες του είχαν μεγάλη εορταστικότητα στις εκλογές του Φεβρουαρίου 1936 και παρόλο που οι αναρχικοί δεν παρουσίασαν τότε υποψηφιότητες, συνέστησαν τα μέλη τους να ψηφίσουν για τα κόμματα που προσυπέγραψαν στο Λαϊκό Μέτωπο. Το γεγονός ότι ο Largo Caballero ήταν η μέγιστη μορφή του ισπανικού σοσιαλισμού ήταν άχρηστο. ούτε η τροχιά του, εμποτισμένη από έναν ριζοσπαστικό μαρξισμό (2).
Σε αυτήν την κοινοβουλευτική περίοδο, οι κομμουνιστές Jesús Hernández στην οδηγία και την υγεία και ο Βισέντε Ουρίμπε στη γεωργία εισήλθαν. Ο PNV έγινε επίσης δεκτός στην εθνική διοίκηση, καθώς ο Manuel Irujo διαχειρίστηκε το χαρτοφυλάκιο δικαιοσύνης. Οι αναρχικοί και ο POUM, από την άλλη πλευρά, εξαφανίστηκαν από οποιαδήποτε πτυχή της ισπανικής πολιτικής ζωής.
"Το Μπολσεβίκικο", το πετρέλαιο του Μπόρις Κουστογιέφ
Ο Largo Caballero, ο επαναστάτης. Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1934 (3)
.
Όταν ο δημοκρατικός-σοσιαλιστικός συνασπισμός απέτυχε στις δημοσκοπήσεις στις βουλευτικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1933, οι ηγέτες του PSOE διοργάνωσαν μια γενική εξέγερση στο έθνος για να αναλάβουν την εξουσία.
Τον Σεπτέμβριο του 1934, το σκάφος "Turquesa" καταλήφθηκε στις εκβολές της Αστούριας της Pravia με μια μάζα όπλων που χρειάστηκε για να πραγματοποιήσει μια ένοπλη εξέγερση. Ο Indalecio Prieto ήταν ο ορατός επικεφαλής της επιχείρησης, αλλά κατόρθωσε να περάσει στη Γαλλία.
Σοβιετική αφίσα
Βλέποντας την αποτυχία, η PSOE και η ένωσή της UGT κλήθηκαν προς τους εργάτες στη γενική απεργία στο έθνος, όπως η υποστήριξη της ένοπλης επανάστασης που αναμενόταν για τον επόμενο μήνα και συμπίπτει με αυτήν.Πριν, στις 31 Μαρτίου του 1934, Είχε επισημοποιήσει μια Συμμαχία Εργατών μεταξύ της ένωσης UGT και της CNT, υπό την ώθηση του Largo Caballero.
Η αιματηρή εξέγερση πραγματοποιήθηκε στη λεκάνη απορροής των Αστουριών και του Λεόν, με απόπειρες εξέγερσης σε όλη την Ισπανία και με τη διακήρυξη υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, την οποία πραγματοποίησε η Lluys Companys στις 6 Οκτωβρίου. αλλά ο στρατός, με ευκολία, επανέλαβε τη συνταγματική τάξη.
Ο στρατηγός Eduardo López Ochoa, με τη συνεργασία του Francisco Franco, μεταξύ άλλων στρατιωτών, νίκησε τους αντάρτες-Leonese αντάρτες στις μάχες μεταξύ 5 και 14 Οκτωβρίου.
Ο Largo Caballero , επικεφαλής της Οκτωβριανής Επανάστασης, φυλακίστηκε μαζί με τους αιχμαλωτισμένους ηγέτες του PSOE και του UGT. Η αμνηστία που δόθηκε στην άνοδο του Λαϊκού Μετώπου στην εξουσία, τις έβαλε στο δρόμο και, γενικά, στις προεδρίες του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων.
Ο Indalecio Prieto στους "Σπασμούς της Ισπανίας" αφηγείται πολύ καλά όλες τις λεπτομέρειες της επανάστασης. Από την πλευρά του, ο Largo Caballero ήταν αφιερωμένος στο γράψιμο στο περιοδικό "Claridad" μέχρι την έναρξη του πολέμου, αλλά ήταν να αγωνιστεί ο αναγνώστης.
.
Ο Largo Caballero και ο σταλινισμός του
.
Στις 23 Ιουλίου 1933, ως υπουργός Εργασίας του Δημοκρατικού-Σοσιαλιστικού συνασπισμού,Δήλωσε ο Largo Caballero σε ένα ράλι που πραγματοποιήθηκε σε ένα inematógrafo madrileño: " Προσβλέπουμε να αλλάξουμε το καθεστώς σε μια Σοσιαλιστική Δημοκρατία ". Στις 13 Αυγούστου, πρόσθεσε: «Η περίοδος της πολιτικής μετάβασης στο νέο κράτος είναι αναπόφευκτα η δικτατορία του προλεταριάτου». Ο Largo Caballero επιβεβαίωσε αυτά τα λόγια σε μια ομιλία που δόθηκε στη Μούρθια στις 15 Νοεμβρίου 1933: "Πρέπει να περάσουμε μια περίοδο μετάβασης στον αναπόσπαστο σοσιαλισμό και αυτή η περίοδος είναι η δικτατορία του προλεταριάτου ... Μεσαιώστε το πνεύμα της μάχης !
.
Έμβλημα Διεθνείς Ταξιαρχίες
Η αντοχή και η λεκτική βία του Largo Caballero αναγνωρίστηκαν. Στο χωριό Ντον Μπενίτο εκδηλώθηκε σε ομιλία των εκλογέων στις 8 Νοεμβρίου 1933, καθώς ο τίτλος του «Ελ Σοσιαλιστής» του 9ου συνόψισε: «Δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τη στιγμή που η κόκκινη σημαία της πόλης χτυπά στους πύργους και στα επίσημα κτίρια. επανάσταση ". Η παράγραφος που ολοκληρώθηκε και κλείνει την ομιλία ήταν: "πρέπει να πολεμήσουμε όπως : να είναι, μέχρι που στους κύβους και στα επίσημα κτίρια δεν κυριαρχεί μια τρίχρωμη σημαία μιας αστικής δημοκρατίας, αλλά η κόκκινη σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης".
Σε αυτή την ομιλία, ο Largo Caballero είπε επίσης : «Θα καταργήσουμε το καθεστώς της ιδιωτικής περιουσίας» και «η αστική τάξη δεν θα δεχθεί νομική απαλλοτρίωση, θα πρέπει να απαλλοτριωθεί με βία».
.
Αλλά το κόμμα του ξεπεράστηκε ευρέως στις γενικές εκλογές της 19ης Νοεμβρίου 1933 . Ο τρόπος δράσης του Υπουργού Largo Caballero, με την πλάτη του στην πολιτική λογική του κυβερνητικού συνασπισμού, όπου οι Σοσιαλιστές ήταν μειονότητα, δείχνει τόσο την αποθάρρυνση της κυβέρνησης στην εξέλιξη του έθνους όσο και την εμφάνιση του Στάλιν στην ισπανική σκηνή, μια σκιά που κατέρρευσε με σαφήνεια στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1934 και στη δημιουργία του Λαϊκού Μετώπου, το «φιλιά του σταλινισμού» που δέχτηκε τον Largo Caballero αλλά κατέληξε σε defenestrándole, όπως είχε κάνει προηγουμένως με τον Indalecio Prieto.
Κατά τις ημερομηνίες αυτές, τον Ιούλιο του 1933, ο σοσιαλιστής, όχι ο σταλινικός, Ιουλιανός Μπεσέιρο είχε διακηρύξει σε συνέδριο που προσφέρθηκε στο Οβιέδο, παρατηρώντας το βλέμμα που άρχιζε να ζει μέσα στο κόμμα του: «Αν ο μπολσεβικισμός θριαμβεύσει στην Ισπανία, αιμοδιψής της σύγχρονης ιστορίας ». Στο τέλος του εμφυλίου πολέμου, ο Besteiro φυλακίστηκε αδικαιολόγητα από το καθεστώς του Francisco Franco. Διαμονή στη φυλακή, πέθανε.

Ο Largo Caballero σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1936 στο "El Mundo Obrero" αναγνώρισε: "Πρέπει να ενωθούμε ενάντια στην αστική τάξη και παρόλο που σε ορισμένες στιγμές ενταχθούν άλλα στοιχεία (αναφερόμενα στο κόμμα του Manuel Azaña) την πολιτική μας ανεξαρτησία (...), υπογράψαμε ένα σύμφωνο που δεν μας ικανοποιεί (...), αναμφισβήτητα, στη συνέχεια, πρέπει να συνεχίσουμε το ταξίδι μας ».
Δηλαδή, χρησιμοποιήστε το Azaña ενώ ήταν χρήσιμο .

Largo Caballero, την αλληλογραφία σας με τον Στάλιν
.
Έμβλημα της ΕΣΣΔ
. Στη Ρωσία, όχι στην Ισπανία μέχρι σήμερα, η αλληλογραφία μεταξύ Στάλιν και Λάργκο Καμπάλερο έχει αποχαρακτηριστεί .
Ο Ιωσήφ Στάλιν , ο Βιτσάσεβλο Μολωτόφ και ο Κλήμιν Βοροχίλοφ έγραψαν στον Λάργο Καμπάλερο στις 21 Δεκεμβρίου 1936, δίνοντάς του τις ακόλουθες εξηγήσεις και οδηγίες :
" (...) Η ισπανική επανάσταση ανοίγει μονοπάτια που από πολλές απόψεις διαφέρουν από το μονοπάτι που ταξίδεψε η Ρωσία (...)
Θα ήταν σκόπιμο να δοθεί προσοχή στους αγρότες (...) θα ήταν επίσης πρόσφορο να τους προσελκύσουν στο στρατό και να αποτελέσουν το οπίσθιο τμήμα των φασιστικών στρατιωτικών ομάδων αντάρτικων αποτελούμενων από αγρότες. (...)
Η μικροαστική αστική μπουρζουαζία πρέπει να προσελκύεται από την πλευρά της κυβέρνησης , (...) να την προστατεύει από τις προσπάθειες δήμευσης και να διασφαλίζει όσο το δυνατόν περισσότερο την ελευθερία του εμπορίου. Διαφορετικά, αυτοί οι τομείς θα ακολουθήσουν τους φασίστες.
Δεν πρέπει να απορρίψουμε τους ηγέτες των δημοκρατικών κομμάτων, αλλά, αντίθετα, πρέπει να τους προσελκύσουμε, να τους φέρνουμε πιο κοντά και να τους συνδέσουμε με την κοινή προσπάθεια της κυβέρνησης. Ειδικότερα, είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί η υποστήριξη της κυβέρνησης από την Azaña και την ομάδα του, κάνοντας κάθε δυνατή προσπάθεια για να τους βοηθήσει να ακυρώσουν τους δισταγμούς τους . (...)
Εμφύλιος πόλεμος Militiamen σε μια τάφρο στο βορρά
Θα μπορούσατε να βρείτε την ευκαιρία να δηλώσετε στον Τύπο ότι η κυβέρνηση της Ισπανίας δεν θα ανεχθεί Κανείς δεν θα επιχειρήσει κατά της ιδιοκτησίας και των νόμιμων συμφερόντων των αλλοδαπών στην Ισπανία . "
Ο Largo Caballero απάντησε στις 12 Ιανουαρίου 1937 από τη Βαλένθια, έδρα της κυβέρνησης ως αποτέλεσμα της πολιορκίας που υπέστη η Μαδρίτη.Ο ίδιος σχολίασε την επιστολή που έλαβε και εξήργησε τον εαυτό του για τα σημεία που δεν εκπληρώθηκαν με πιστότητα στην Ισπανία του Λαϊκού Μετώπου. Συμφώνησε με τον Στάλιν και διευκρίνισε: «( ...) Θαπρέπει να σημειωθεί ότι, όποια και αν είναι η μοίρα των μελλοντικών αποθεμάτων για το κοινοβουλευτικό θεσμικό όργανο, δεν απολαμβάνει μεταξύ μας, ακόμη και μεταξύ των δημοκρατών, ενθουσιώδεις υπερασπιστές ( ...) ". Ο Largo Caballero είπε αντίο με "αδελφικές χαιρετισμούς" .
Αυτό το έγγραφο είναι σύμφωνο με τη σκέψη και τη δράση του Largo Caball ero .
Η αλληλογραφία επιβεβαιώνει επίσης τον ρόλο που διαδραματίζει η Azaña στο τέλος της πολιτικής της ζωής, που είναι η μαριονέτα . Στις απαρχές του, ήταν ο κύριος ηθοποιός της διαίρεσης σε δύο της Ισπανίας, χάρη στη φιλοσοφία που περιέγραψε στην ομιλία του για την παρουσίαση του νέου Συντάγματος: «Η Ισπανία σταμάτησε να είναι καθολική». Η Azaña ήταν ένα παιχνίδι στα χέρια του Στάλιν, όπως ο Largo Caballero, μέχρις ότου η αλαζονεία του Στάλιν προκάλεσε την αντίδραση του Largo Caballero. Ο Juan Negrín αντιπροσώπευε την πιο πιστή εικόνα του σταλινισμού στην Ισπανία. 
.
.................................................. .....................................

(2) Η κυβέρνηση του Negrín ονομάστηκε: "Κυβέρνηση της Βικτώριας".
..............................................
.
Στάλιν, από τον Bettman-Corbis
Φωτογραφία κεφαλίδας. Λάδι του Γιούρι Κουγκάτ του 1950, με τίτλο "Ο μεγάλος Στάλιν". Είναι επίσης γνωστός ως "Η δοξασία του Στάλιν" ή "Δόξα στον μεγάλο Στάλιν".
Φωτογραφίες σε φθίνουσα σειρά.
Λάργκο Καμπαλέρο
Στάλιν το 1937. Πετρέλαιο από τον Ισαάκ Μπρόντσκι
Το μπολσεβίκικο λάδι του Μπόρις Κουστογιέφ
Αφίσες και εμβλήματα του Λαϊκού Μετώπου και των συμμάχων του.
Μιλίων και στρατιωτών σε μια τάφρο, στα βόρεια.
Stalin de Bettmann / Corbis, από το Αρχείο του Otto Bettmann
.
Είσαι μέσα στο "Jose Antonio Bru Blog"